Psie zaprzęgi w Tromsø: prowadzić samemu albo po prostu jechać jako pasażer

Aktualna cena każdej wycieczki stoi w tabeli porównawczej na tej stronie. Zimą najtańszy jest wieczór na farmie husky z kolacją; tam jednak nie ma jazdy saniami. Dla samodzielnej jazdy drabinka zaczyna się od dwóch wycieczek z Breivikeidet. Na jej szczycie stoją prywatna wycieczka w OffTrack Experience i wieczór 3 w 1 w Camp Tamok ze skuterem śnieżnym; wśród wycieczek półdniowych najwięcej w cenie ma premium od Moa Hundseid: ciepły posiłek, odzież do wypożyczenia i odbiór z hotelu.

Różni się o wiele bardziej niż ceny i w większości wycieczek zostaje wyraźnie poniżej godziny. Self-drive z Breivikeidet zatrzymuje czas jazdy na około 30 minutach (dwa odcinki po 10–15 minut z zamianą prowadzącego); w dolinie Tamok recenzje mówią o jakichś 15–20 minutach na osobę. Wielkim wyjątkiem jest self-drive Arctic Adventure Tours z 70–80 minutami na saniach, najdłuższym oficjalnie podanym czasem w Tromsø. Best Arctic podaje przy wycieczce na Harkin Husky Farm 45–60 minut, a recenzje wycieczki premium Moa Hundseid opisują mniej więcej tyle samo, choć ten organizator nie publikuje żadnej liczby. Dwie recenzje wymagającej wycieczki w Camp Tamok mówią o około 1,5 godziny, również bez oficjalnej danej. Resztę każdej wycieczki wypełniają transfer, kombinezon termiczny, instruktaż i czas z psami. Komu zależy na długiej jeździe, powinien sprawdzić tę liczbę przed rezerwacją.

Samodzielna jazda to stanie na płozach i prowadzenie własnego zaprzęgu, dwie osoby na sanie z zamianą w połowie trasy: aktywnie, fizycznie i dla większości dorosłych to właśnie jest punkt kulminacyjny. W saniach pasażerskich prowadzi doświadczony musher, a pasażer siedzi opatulony, spokojny wybór dla rodzin z małymi dziećmi. Nasze szczegółowe porównanie wchodzi w cenę, wysiłek i chłód.

Sezon zimowy trwa od 15 listopada do 30 kwietnia. Jesienią, od września, część farm proponuje wyjazdy z wózkiem husky na kołach zamiast sań. W samym sezonie zimowym śniegu na wybrzeżu może brakować w listopadzie i kwietniu. Dolina Tamok w głębi lądu, jakieś 95 minut autobusem, jest wtedy alternatywą ze śniegiem niemal pewnym.

Tak, większą, niż prawie wszyscy się spodziewają. W nocy polarnej (mniej więcej od końca listopada do połowy stycznia) słońce w ogóle nie wschodzi; wyjazdy około południa łapią maksimum zmierzchu, popołudniowe jadą po ciemku. Recenzje mówią do tego, że popołudniowe przejazdy wydają się krótsze. Kto chce zobaczyć krajobraz, powinien rezerwować rano albo w południe.

W tych wycieczkach kombinezon termiczny jest w cenie, a we wszystkich poza prywatną wycieczką w OffTrack także transfer z Tromsø, i to zdejmuje z chłodu największą część. Zostaje jednak fakt, że spędza się godziny na dworze w arktycznej zimie, a siedzenie w saniach pasażerskich wychładza bardziej niż prowadzenie. Pod kombinezon warto włożyć ciepłe warstwy: wełnę na skórę, ciepłe skarpety, własną czapkę i rękawice.

Podczas wieczornego wyjazdu czasem tak: farmy leżą daleko od świateł miasta, a przy pogodnym niebie i aktywności słonecznej szanse są naprawdę dobre. Zagwarantować tego nie może jednak żaden organizator. Wieczór husky z kolacją jest naturalnym wyborem, gdy zorza ma być częścią planu; tam jednak nie ma jazdy saniami. Kto chce przy tym także poprowadzić zaprzęg, ma wieczór 3 w 1 w Camp Tamok: krótka jazda saniami i wypatrywanie zorzy ze skutera śnieżnego, od 16 lat.

Uznane farmy pod Tromsø to całoroczne, pracujące hodowle psów zaprzęgowych, a nie zoo do przytulania: Tromsø Villmarkssenter trzyma na przykład około 200 husky i wyrósł z prawdziwych startów w Iditarod. Husky alaskańskie są hodowane do biegania i widać po nich, że tego chcą. Standardy na świecie bywają jednak różne, dlatego wybieramy organizatorów z widoczną dbałością o dobrostan zwierząt i poświęcamy temu osobną stronę.